Ik leef op wat ze op zijn vlaams de boerenbuiten noemen. nu ben ik nogal een nachtuil. Ik hou van de stilte en vooral de energie tussen 2 en 3. uur. Dus rond dit uur ging ik nog mijn honden buiten in de tuin laten, voor we gingen slapen. En daar net buiten onze draad 2 meter van het maisveld zag ik het silouet van de vos. In het maanlicht en de straatverlichting, zag ik alleen zwarte omtrek. maar ik voelde het geluk van deze unieke ontmoeting door me stromen. en ik dank diegenen die over mijn leven waken. dat ze me deze plek hebben gegund om te wonen. dat ik omringd ben met mensen die de natuur respekteren en deze dieren een plaats gunnen. Dus op slag weg mijn stress en mijn depressie. Ik durfde me amper bewegen. De vos bewoog ook niet. En toen kreeg 1 van mijn hondjes hem in het oog. Door haar geblaf vluchtte hij de mais in. Ik beschouw zijn verschijning als een gift aan mij. een herinnering waarom ik hier op aarde ben; En mijn uiterste best doe er een leefbare plaats van te maken voor mens en dier.  margarethaverbraeken@gmail.com



Leave a Reply.