Foto
de appelboom
In een grote boomgaard, weggedrukt in een verwaarloosd hoekje; Stond een appelboom. Hij was iets mooier, en iets groter dan de andere bomen. Ook al werd hij niet zo goed verzorgd. Wanneer men de boomgaard kwam bezoeken werd er bijna altijd , onoplettend langs hem gelopen. Af en toe riep iemand van zijn vruchten op. Maar de meesten bleven liggen op de grond. Zodat de dieren ze opaten of ze gewoon rotten; Op een dag kwamen er kwaliteitsinspecteurs. Om de appelen van de boomgaard een ster  te geven.
De eigenaar lachtte eerst toen de man een appel van deze boom plukte. " die telt niet mee" zei de eigenaar. "ik laat hem maar staan, omdat jij toch niet in de weg staat". "Maar" zei de inspekteur," deze appels smaken het beste van allemaal" . Van die dag passeerden alle bezoekers langs de boom. Eerst voelde het goed. Eindelijk waardering voor het goeds. Alleen in hun gulzigheid, beschadigde de mensen zijn takken, vertrapten zijn wortels, krasten met messen in de bast. En de dieren die altijd rekenden op de appels, hadden honger, voor hen bleef er niets over. De boom werd ongelukkig. Hij was niet bestand, tegen de gulzigheid en ondankbaarheid van zoveel mensen. " Dit is niet wat ik wil "dacht hij ,en hij gaf het op.         
Na de winter kreeg hij geen nieuwe blaadjes meer. En ook geen bloesems. En net toen het lichtje in hem bijna uitdoofde kwam er een kind. Het jonge meisje omhelsde de boom, en sprak lieve tedere woordjes. 
En vroeg wanneer ze terug kon komen voor zijn lekkere appels. "want jou appels zijn de beste "zei ze. 
Het lichtje in de boom flakkerde op. Hij kreeg terug zin om te leven. Hij kreeg terug appels alleen veel minder. En als er iemand komt die ondankbaar is, houd hij de appel stevig vast, totdat de andere het opgeeft, en ergens anders gemakkelijk een appel plukt. Hij houd er ook altijd in reserve voor zijn dieren.
Jammer genoeg begrijpen de mensen de boom niet. Ze zijn boos, en roepen dat het zijn plicht is appels te geven, en dat ze rechten hebben. En dreigen zelfs om hem om te hakken.
Nu net als die boom zijn veel lichtwerkers/ lichtstrijders, lichtzielen, en goede mensen, moe van te geven. Want wat ze willen geven word uit hun uitgerukt, op een ondankbare manier. Dus besluiten ze niet meer te geven. En daar worden ze ook zelf ongelukkig en ziek  van. Ze wachten totdat iemand hen in de armen sluit. En werkelijk om hen geeft voor wat ze zijn. 
Het zou verkeerd zijn, te zeggen het is een teken van de tijd. Het is hier altijd zo geweest.
Kijk maar terug in de geschiedenis. Verhalen van oorlogen en andere onjuiste toestanden 
. Hier op deze aarde maken zelfs de goden ruzie met elkaar.
geschreven door margarethaverbraeken@gmail.com niet kopiëren en herplaatsen AUB




Leave a Reply.